 Η χθεσινή νύχτα στη Θεσσαλονίκη θα έπρεπε να είναι μια γιορτή, μια μεγάλη επιστροφή για τον Νίκο Βέρτη ύστερα από χρόνια απουσίας από τις πίστες της πόλης. Η προσμονή του κοινού ήταν τεράστια, όμως η μοίρα είχε γράψει το δικό της, βαρύ σενάριο. Η χαρά της πρεμιέρας επισκιάστηκε ολοκληρωτικά από τον αιφνίδιο χαμό του Γιώργου Μαζωνάκη, βυθίζοντας τον καλλιτεχνικό κόσμο σε ένα βαθύ, βουβό πένθος. Το τραγούδι «Δεν υπάρχω στη ζωή σου» ήταν το αγαπημένο του Γιώργου. Ήταν το κομμάτι που οι δυο τους είχαν σχεδιάσει, είχαν ονειρευτεί να μοιραστούν στη σκηνή, να το πουν μαζί. Χθες βράδυ, ο Νίκος Βέρτης ανέβηκε για να το τραγουδήσει μόνος. Μόνος, αλλά με μια ψυχή γεμάτη από τον πιο ανείπωτο πόνο. Κάθε στίχος, συνταρακτικός, έμοιαζε λέξη προς λέξη με μια ζωντανή συνομιλία, με έναν σπαρακτικό θρήνο για τον φίλο που έφυγε νωρίς. Και εκεί, στο φινάλε, οι λυγμοί που έσπασαν τη φωνή του τα είπαν όλα. Δεν χρειάζονταν άλλα λόγια.
Αχ, αυτοί οι καλλιτέχνες... Αυτές οι απίστευτα ευαίσθητες ψυχές, που σαν άλλες μαριονέτες οφείλουν να βγαίνουν στο φως πάντα γελαστοί, πάντα λαμπεροί, κρύβοντας επιμελώς τον προσωπικό τους πόνο επειδή έτσι «πρέπει». Είναι το βαρύ τίμημα για όσους από εμάς βρισκόμαστε σε διαρκή δημόσια έκθεση· να φοράμε το χαμόγελο σαν προστατευτική πανοπλία, την ώρα που μέσα μας όλα γκρεμίζονται.
Και τώρα, κοιτάζοντας πίσω, όλα αποκτούν μια ανατριχιαστική προοικονομία. Κάθε φορά που ο Γιώργος Μαζωνάκης επισκεπτόταν αγαπημένους του συναδέλφους στα μαγαζιά, συνήθιζε να τους αφιερώνει με νόημα το «Φεύγω για μένα, να νιώσω καλά». Σαν μια κρυφή απάντηση, σαν ένας αποχαιρετισμός που προετοίμαζε αθόρυβα. Το είχε κάνει με τον Νίκο Οικονομόπουλο, το είχε κάνει και με τον Νίνο στο βίντεο που μοιράστηκα μαζί σας χθες.
Ένας μεγάλος καλλιτέχνης έφυγε, αφήνοντας πίσω του τραγούδια που πλέον θα μας πονούν διαφορετικά. ...
#ΓιωργοςΜαζωνακης #ΝικοςΒερτης #ΝικοςΟικονομοπουλος #Μαζω
|
