 Ζούμε πια σε ανυπόφορα καλοκαίρια. Καλοκαίρια με υψηλές θερμοκρασίες, όπου ακόμα και ο πιο ανύποπτος προορισμός βουλιάζει από έναν ασφυκτικό τουρισμό. Άνθρωποι παντού, γεμάτοι απαιτήσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα όρια της στοιχειώδους ευγένειας. Προχθές, στη Μουδανιών, έβλεπα μπροστά μου ένα τεράστιο τζιπ, φορτωμένο με σιδερένιες ξαπλώστρες. Καθώς έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα, η μία ξαπλώστρα λύνεται και εκσφενδονίζεται στον αέρα. Από Άγιο γλίτωσα εγώ, από Άγιο γλίτωσαν και οι υπόλοιποι οδηγοί σε έναν δρόμο μόνιμα φρακαρισμένο από την κίνηση, όλες τις ώρες της ημέρας.
Και έρχεται η ώρα της παραλίας… Ποιας παραλίας, αλήθεια; Υπάρχει πια ελεύθερος χώρος; Έχουν καρφώσει παντού καρέκλες και ομπρέλες, καταλαμβάνοντας την άμμο, παρά τις όποιες απομακρύνσεις και ελέγχους των αρχών. Σε μια τέτοια καρέκλα κάθομαι κι εγώ τώρα, έτσι από αντίδραση. Δίπλα μου βλέπω ένα ξεχασμένο κουβαδάκι στην ακροθαλασσιά και σκέφτομαι το δικό μου κουβαδάκι, σε μια άλλη, αλλοτινή παραλία, που δεν υπάρχει πια…
Μέχρι που η νοσταλγία διακόπτεται απότομα. Εμφανίζεται μια αλλοδαπή κυρία και, με φοβερή αγένεια, μου κάνει νόημα ότι οι καρέκλες είναι δικές της. Έσκασα στα γέλια! Μα καλά, μας τα έχουν πάρει όλα;
Κι όταν αφήνεις τις παραλίες και ανεβαίνεις στο κέντρο των χωριών, η εικόνα είναι κλασική και μελαγχολική: κλειστοί ναοί, ελάχιστοι ντόπιοι μόνιμοι κάτοικοι –θυμωμένοι με την ακρίβεια, την ανέχεια, την εγκατάλειψη και τις κούφιες υποσχέσεις– και από την άλλη, νέοι άνθρωποι της γενιάς μας ή και μικρότεροι, χαμένοι στο διάστημα και στις καταχρήσεις. Σκοπιμότητες, πολιτικά ανίερα παιχνίδια και μια Ελλάδα που αργοσβήνει, πληθυσμιακά και πνευματικά.
Η νοοτροπία του όχλου είναι πια κυρίαρχη. Αν δεν έχεις Πίστη, δεν έχεις αντοχή. Και μέσα σε αυτή την πολιορκία της εποχής, παραποιώντας τον Καζαντζάκη, σκέφτομαι: Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν προγραμματίζω τίποτα, πιστεύω μόνο στο Χριστό, είμαι ελεύθερη.
Κάθε οδοιπορικό που μοιραζόμαστε μαζί σας, κάθε ιερός χώρος που επισκεπτόμαστε και κάθε άνθρωπος που μας ανοίγει την καρδιά του, αφήνει ένα αποτύπωμα. Σε μια εποχή που όλα ξεθωριάζουν γρήγορα στην οθόνη ενός κινητού, εμείς επιμένουμε να αναζητούμε το μόνιμο, το αυθεντικό, το αληθινό. |
«Ἡ Ἄχραντος καί Μεσίτρια τῶν Χριστιανῶν» (Η Αμόλυντη και Μεσολαβήτρια): Το ταπεινό εκκλησάκι της Θεσσαλονίκης που πανηγυρίζει!
Άγιος Αγάπιος ο εκ Γαλατιστης:tisimβενη στη Νέα Παναγία και τη Χαλκιδική!
Αποκλειστικό Οδοιπορικό: Στα ίχνη του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή.
Μια Πνευματική Εμπειρία Ζωής στο Μετόχι της Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου και η Αποψινή Αγρυπνία στη Θεσσαλονίκη
Αποκλειστική Συνέντευξη: Ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Αρσενίου Γέροντας Συνεσιος στο tisimβενη!
65 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΠΗΔΑΛΙΟ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
«Όταν οι Άγιοι οδηγούν τα βήματά μας: Από τον Άγιο Γεώργιο και τον Άγιο Παΐσιο, στον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή»
Ιερός Ναός Αγίας Κυριακής Χαριλάου: Η ιστορία της Παναγίας Μακεδονίτισσας και οι Χαιρετισμοί της Μεταστάσεως
«Δεν ξέρω τι συμβαίνει»... ή μάλλον στο tisimβενη ξέρουμε πολύ καλά! 
