 Σε έναν κόσμο άγριο, που τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, η καθημερινότητα του σύγχρονου ανθρώπου έχει μετατραπεί σε έναν τιτάνιο, καθημερινό αγώνα επιβίωσης. Ανέχεια, ισοπεδωτική ακρίβεια, φτώχεια, θλίψεις και μια διάχυτη ψυχική εξάντληση συνθέτουν το σκηνικό της εποχής μας. Μέσα σε αυτό το γκρίζο τοπίο, ο απλός άνθρωπος, χωρίς «βολέματα» και προσβάσεις, προσπαθεί να κρατηθεί όρθιος, έχοντας ως μοναδικό του στήριγμα την καθαρή, αθόρυβη πίστη του στο Θεό. Και εδώ γεννιέται το μεγάλο, αμείλικτο ερώτημα: Πόσο μπορούν, αλήθεια, τα εκκλησιαστικά αξιώματα και οι «καρέκλες» της διοίκησης να αγγίξουν αυτόν τον άνθρωπο;
Πόσο εύκολο είναι για εκείνους που κατέχουν τίτλους και τιμές να κατέβουν στον δρόμο, να λερώσουν τα παπούτσια τους στο πεζοδρόμιο και να αφουγκραστούν τον πραγματικό ανθρώπινο πόνο; Τις σύγχρονες πληγές, τα σκοτάδια των εξαρτήσεων, την απομόνωση;
Η παγίδα της εξουσίας και το «ψηφιακό» ράσο
Όταν τα εκκλησιαστικά αξιώματα αρχίζουν να θυμίζουν πολιτική συμπεριφορά και η ηγεσία υιοθετεί τη γλώσσα και το ύφος της κοσμικής εξουσίας, η Εκκλησία χάνει την πνευματική της ελευθερία. Μετατρέπεται σε έναν ακόμα γραφειοκρατικό μηχανισμό, αποκομμένο από το ποίμνιο.
Στις μέρες μας, γίνεται πολλή συζήτηση για την αυξανόμενη παρουσία των κληρικών στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Καλές οι οθόνες και η ψηφιακή τεχνολογία, αλλά το ζητούμενο παραμένει ένα: Μπορεί το ράσο πίσω από μια οθόνη να ζεστάνει την παγωμένη ψυχή του διπλανού μας; Ή μήπως κινδυνεύει κι αυτό να πέσει στην παγίδα της εύκολης αυτοπροβολής, του λαϊκισμού και των likes, την ώρα που ο κόσμος διψάει για ουσιαστική παρουσία και αληθινή παρηγοριά;
Η ανάγκη για τη «μεγάλη διαφωνία»
Ο Χριστός και οι Άγιοί μας υπήρξαν απλοί, φτωχοί, περπάτησαν ξυπόλητοι και μαρτύρησαν για τον κόσμο. Δεν διεκδίκησαν θρόνους, ούτε επιδίωξαν να τα έχουν καλά με το σύστημα της εποχής τους. Το δικό τους πρότυπο είναι που κρατά ζωντανή την ελπίδα μας σήμερα.
Η Εκκλησία δεν μπορεί να τηρεί «ίσες αποστάσεις» όταν η κοινωνία συνθλίβεται από κούφιες πολιτικές σκοπιμότητες. Έχει χρέος να παρεμβαίνει, να ξεσκεπάζει το ψέμα, να ελέγχει τα λάθη της εξουσίας. Έχει καθήκον να γυρίζει την πλάτη στα συμβιβαστικά «βολέματα» και να διαφωνεί ανοιχτά, αντί να γίνεται «ένα» με το πολιτικό σύστημα. Όταν η σιωπή στρογγυλεύει για να διατηρηθούν οι ισορροπίες, τότε η σιωπή γίνεται συνενοχή.
Αναζητώντας Πατέρες, όχι Άρχοντες
Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από άλλους «άρχοντες» που του κουνάνε το δάχτυλο. Δεν ψάχνει διπλωμάτες. Ψάχνει πατέρες, συνοδοιπόρους και μια ανοιχτή αγκαλιά που θα τον δεχτεί χωρίς επικρίσεις.
Οι Άγιοι που αγαπάμε και προσκυνάμε –ο Άγιος Νεκτάριος, ο Άγιος Παΐσιος, ο Άγιος Πορφύριος– έγιναν μεγάλοι επειδή «άδειασαν» από τον εαυτό τους και τα αξιώματα. Είχαν μια αγκαλιά που χωρούσε όλο τον πόνο του κόσμου.
Αν η διοικούσα Εκκλησία θέλει να παραμείνει ζωντανή πηγή ελπίδας, οφείλει να επιστρέψει στην απλότητα του Ευαγγελίου. Να αφήσει πίσω τις παρασκηνιακές μάχες για τίτλους και καρέκλες και να γίνει αυτό που πραγματικά είναι: ένα ανοιχτό νοσοκομείο ψυχών που προσφέρει αλήθεια, φως και αγάπη. Γιατί ο κόσμος δεν απομακρύνεται από τον Θεό· απογοητεύεται όταν η συμπεριφορά των εκπροσώπων Του θυμίζει υπουργικό συμβούλιο.
Δύο σκέψεις με αφορμή τη σύγκληση της Ιεραρχίας αυτή την εβδομάδα. ...
ΒΕΝΗ |
