|
Το τελευταίο διάστημα, η επικαιρότητα μοιάζει με έναν ατέρμονο χορό αποκαλύψεων. Σκάνδαλα, αυθαιρεσίες και παρανομίες έρχονται στο φως, ξαφνιάζοντας ίσως μόνο όσους εθελοτυφλούν. Γιατί η αλήθεια είναι μία και ιστορικά αποδεδειγμένη: η παρανομία ανθεί πάντα εκεί όπου η καθημερινότητα στερεύει. Εκεί όπου η επιβίωση γίνεται άπιαστο όνειρο.
Ζούμε σε μια εποχή που σημαδεύεται από την ανελέητη ακρίβεια και την ανέχεια. Μια πραγματικότητα όπου οι «ημέτεροι» εξακολουθούν να βρίσκουν πόρτες ανοιχτές, την ώρα που για τον απλό πολίτη οι πόρτες της αξιοπρέπειας κλείνουν η μία μετά την άλλη. Παρακολουθούμε καθημερινά πολιτικά παιχνίδια εντυπώσεων, μια συνειδητή μετατόπιση της κοινής γνώμης από τα ουσιαστικά στα εφήμερα, και μια ενημέρωση που σερβίρεται από τόσες διαφορετικές οπτικές γωνίες, που στο τέλος θολώνει την ίδια την αλήθεια.
Μέσα σε αυτό το θορυβώδες σκηνικό, υπάρχει κάτι που σκοπίμως αποσιωπάται. Κάτι που δεν τονίζεται όσο θα έπρεπε στις ειδήσεις των οκτώ. Είναι οι χιλιάδες απλοί, καθημερινοί εργαζόμενοι. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας που ξυπνούν χαράματα, που παλεύουν τίμια, με τον ιδρώτα του προσώπου τους, για ένα και μόνο μεροκάματο. Άνθρωποι με αρχές και φιλότιμο, που ξαφνικά βρίσκονται αντιμέτωποι με τα «αφεντικά της παρανομίας». Με εργοδότες που εκμεταλλεύονται την ανάγκη, που εκβιάζουν την επιβίωση και που θεωρούν τη νομιμότητα και τον σεβασμό πολυτέλεια.
Αυτοί οι τίμιοι αγωνιστές της ζωής εγκλωβίζονται σε ένα σύστημα που προσπαθεί να τους πείσει ότι η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη. Ότι πρέπει να σκύβουν το κεφάλι. Όμως, η ιστορία γράφεται από εκείνους που αρνούνται να γίνουν συνένοχοι στη σιωπή.
Όπως έγραψε μοναδικά και ο Κώστας Βάρναλης, θυμίζοντάς μας τη δύναμη που κρύβει η συλλογική συνείδηση:
«Άντε θύμα, άντε ψώνιο, άμα ξυπνήσεις μονομιάς, θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς».
Η αφύπνιση αυτή δεν είναι πολυτέλεια· είναι η μόνη μας διέξοδος. Γιατί ο κόσμος μας θα αλλάξει μόνο όταν το τίμιο μεροκάματο πάψει να θεωρείται ηρωισμός και η παρανομία γίνει, επιτέλους, παρελθόν.
|
