 Οι Πειρασμοί της Τέχνης, η Πίστη που Ξανασταυρώνεται και τα μεγάλα όχι της εσωτερικής μας ελευθερίας Στις μέρες μας, όπου όλα ισοπεδώνονται στον βωμό της ταχύτητας, του εντυπωσιασμού και της εικόνας, η τέχνη συχνά αναζητά διέξοδο και μέσα από την πρόκληση. Επιχειρεί να αγγίξει, να ερμηνεύσει, και ενίοτε να ανατρέψει σύμβολα αιώνια. Όταν όμως η καλλιτεχνική δημιουργία στρέφει το βλέμμα της στην πίστη, η γραμμή ανάμεσα στον γόνιμο προβληματισμό και την πνευματική ασέβεια γίνεται εξαιρετικά λεπτή. Εκεί ακριβώς εμφανίζονται οι μεγάλοι «πειρασμοί της τέχνης», οι οποίοι καμιά φορά καταπατούν ελευθερίες και πληγώνουν το θρησκευτικό αίσθημα.
Σε έναν κόσμο που ψάχνει απεγνωσμένα από πού να κρατηθεί, η πίστη παραμένει η μόνη δύναμη που μας κρατά όρθιους. Και αυτή τη δύναμη οφείλουμε να την περιφρουρούμε με αγάπη, θάρρος και πνευματική εγρήγορση.
Σήμερα, ανήμερα της Αγίας Σκέπης της Θεοτόκου και της εθνικής επετείου του «ΟΧΙ», η πίστη αυτή αποκτά μια ακόμα πιο βαθιά, ζωντανή διάσταση. Μέσα από τη δοξολογία σε Ιερό Ναό της Θεσσαλονίκης, αντικρίζοντας τις ιερές εικόνες της Παναγίας και ακούγοντας παράλληλα τον Εθνικό Ύμνο να ψάλλεται με μία φωνή από τους πιστούς, η ψυχή γεμίζει δέος και υπερηφάνεια.
Αυτή η κοινή συνειδητότητα μας θυμίζει τα μεγάλα, ιστορικά «ΟΧΙ» που μας δίνει τη δύναμη να λέμε η πίστη μας. Ιδιαίτερα σε εποχές σαν τη σημερινή, που είναι γεμάτες υποκρισία, συμβιβασμούς και «δήθεν» αξίες, η πίστη γίνεται το απόλυτο καταφύγιο και το πιο ισχυρό όπλο απέναντι στην πνευματική υποδούλωση.
Γιατί τελικά, σε μια δημιουργική παραποίηση του καζαντζακικού λόγου: δεν φοβάμαι τίποτα, ελπίζω μόνο στο Χριστό, είμαι ελεύθερη.
#28Οκτωβρίου #ΑγίαΣκέπη #ορθοδοξια #Πίστη #Ελευθερία
|
