Διυλίζοντας τον πολιτισμό, καταπίνοντας το αλκοόλ μονορούφι...

Αυτές τις ημέρες, με αφορμή τα γυρίσματα των εκπομπών μας στην περιφέρεια, έρχομαι ξανά αντιμέτωπη με τους κλειστούς ναούς. Διαπιστώνω μετά λύπης ότι το ενδιαφέρον εξαντλείται στην επιφάνεια: στους χορούς, στα γλέντια, στα ασβεστωμένα πεζούλια και στο τι θα κεράσουν στο πανηγύρι. Τι κι αν η εκκλησία παραμένει κλειστή τις καθημερινές; Είναι τόσο δύσκολο για έναν επίτροπο να ανοίγει τον ναό μια ώρα το πρωί και μια το απόγευμα, ώστε να τον βλέπει ο καλοκαιρινός επισκέπτης; Αφού δεν γίνονται καθημερινές ακολουθίες, παρά μόνο τις Κυριακές με ένα απίστευτο μπουγιο και βιασύνη, ας είναι τουλάχιστον ο χώρος προσβάσιμος.Την ίδια στιγμή, η παραπληροφόρηση από ομάδες αγνώστου ταυτότητας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχει κάνει τη δουλειά της. Η Θεσσαλονίκη καταλήγει ορισμένες φορές άκρως συντηρητική πόλη, αγγίζοντας τα όρια του σκοταδισμού, εξαιτίας όσων αρέσκονται στο μπάχαλο. Ξεχνούν ότι οι βυζαντινοί ναοί της, εκτός από λατρευτικοί χώροι, είναι μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς και ζωντανά μουσεία.Το ότι φιλοξενούνται εκεί εκδηλώσεις εκτός των ωρών λατρείας είναι καθαρά θέμα πολιτισμού και όλα τα άλλα είναι συκοφαντίες. Με ποια λογική τα πανηγύρια στην περιφέρεια, με τις οινοποσίες, τα τσιγάρα και τις απρεπείς  συμπεριφορές, θεωρούνται θεάρεστα, ενώ οι πολιτιστικές εκδηλώσεις της Θεσσαλονίκης βαφτίζονται έργο του πονηρού...;Έλα να τελειώνουμε με αυτή την πανηγυρτζίδικη νοοτροπία, όπου διυλίζετε τον πολιτισμό και καταπίνετε το αλκοόλ μονορούφι....

ΒΕΝΗ