Το καλοκαίρι της αυτοεξορίας μας

Το ελληνικό καλοκαίρι ήταν κάποτε η επίγεια μετάφραση του παραδείσου. Φως, αλμύρα, καθαρός ορίζοντας και μια φύση που ξεχείλιζε από ζωή. Σήμερα, αυτός ο παράδεισος μοιάζει με μακρινή, σχεδόν σβησμένη ανάμνηση. Με δική μας υπογραφή, ο άνθρωπος έκλεισε πίσω του την πόρτα της Εδέμ. Αυτοεξορίστηκε. Και τώρα, στέκεται αμήχανος μπροστά στις συνέπειες των πράξεών του.Τι αλήθεια μας απέμεινε να περιμένουμε;Η σύγχρονη πραγματικότητα γύρω μας θυμίζει ολοένα και περισσότερο μια επίμονη, καθημερινή κόλαση. Οι τίτλοι των ειδήσεων επαναλαμβάνονται σαν εφιάλτης σε λούπα. Οι πυρκαγιές καταπίνουν τα τελευταία πνευμόνια πράσινου, αφήνοντας πίσω τους στάχτη, απόγνωση και έναν μαύρο καπνό που πνίγει τις αναπνοές μας. Οι θάλασσές μας, που κάποτε θεράπευαν το βλέμμα, πνίγονται στα λύματα. Οι ακτές γεμίζουν σκουπίδια, μνημεία της δικής μας αδιαφορίας και του πολιτισμού της μιας χρήσης. Ακόμα και ο ήλιος, ο ζωοδότης ήλιος του Αιγαίου, μεταλλάχθηκε. Έγινε καυτός, βλαβερός, επιθετικός, μια απειλή πάνω από τα κεφάλια μας.Έτσι μεταφράζεται πλέον το καλοκαίρι μας. Μια εποχή που δεν θυμίζει σε τίποτα την παλιά της αθωότητα. Δεν είναι πια η γιορτή της φύσης, αλλά η εκδίκησή της. Ή μάλλον, ο καθρέφτης της δικής μας παρακμής.Όταν καταστρέφεις το σπίτι σου, δεν μπορείς να περιμένεις τίποτα λιγότερο από την ερήμωση. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει επιστροφή στον παράδεισο, αλλά αν έχουμε ακόμα το κουράγιο να σβήσουμε τις φωτιές της δικής μας κόλασης.