Κοιτάζοντας τη Θεσσαλονίκη από το μπαλκόνι της Θεολογικής, η ομορφιά της σε μαγνητίζει. Όμως, η πραγματικότητα της χώρας και της πόλης μας προσγειώνει απότομα. Τα φετινά στατιστικά των Πανελλαδικών σφράγισαν ένα γκρίζο φόντο: μόλις το 1% των υποψηφίων αρίστευσε στη Νεοελληνική Γλώσσα. Ένα τραγικό ποσοστό ντροπής. Τα παιδιά μας αδυνατούν να βρουν τις λέξεις για να εκφράσουν τη μοναξιά και τις σχέσεις τους—το ίδιο το θέμα της έκθεσης—εγκλωβισμένα σε έναν ιδιότυπο γλωσσικό αναλφαβητισμό.Αυτή η πνευματική φτώχεια καθρεφτίζεται αμέσως μόλις κατεβείς από την πανεπιστημιακή κοινότητα στο δρόμο. Εκεί σε υποδέχεται η αδιάκοπη, εκκωφαντική αστική βοή και μια πρωτοφανής κοινωνική κατάντια. Το καθημερινό αστυνομικό δελτίο έχει γίνει ο θλιβερός καθρέφτης της καθημερινότητάς μας. Παραβατικότητα ανηλίκων στις γειτονιές μας, κλοπές στο φως της ημέρας, βία και μια διάχυτη ανασφάλεια στην πόλη που κάποτε νιώθαμε σπίτι μας.Το καλοκαίρι είναι εδώ, αλλά τα προβλήματα δεν πάνε διακοπές. Από ψηλά όλα μοιάζουν όμορφα, αλλά στην πράξη η Θεσσαλονίκη «βράζει», οι λέξεις μας στερεύουν και η παρακμή βαθαίνει. Η νέα γενιά και η πόλη μας χρειάζονται επειγόντως φροντίδα, παιδεία και προστασία. Γιατί η ομορφιά της Θεσσαλονίκης δεν αρκεί πια για να κρύψει τις βαθιές πληγές της.