Το τίμημα της εικόνας, η υποκρισία των κλικ και η «ιεραποστολή» της προσφοράς

Για ακόμα μια φορά, γινόμαστε μάρτυρες ενός γνώριμου, θλιβερού σκηνικού. Μια σπουδαία πρωτοβουλία αγάπης, η μεγάλη φιλανθρωπική συναυλία της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς στο κατάμεστο Βεάκειο Θέατρο, αντί να αποτελέσει αφορμή για ενότητα και έμπρακτη στήριξη προς τον συνάνθρωπο, μετατράπηκε σε πεδίο μάχης. Ένας ανήλεος πόλεμος τοξικότητας, απρέπειας και φθηνού σχολιασμού ξέσπασε στο διαδίκτυο, με πρωταγωνιστές, δυστυχώς, για ακόμα μια φορά, ορισμένους «εκκλησιαστικούς» κύκλους και αυτόκλητους υπερασπιστές της ηθικής.

Αφορμή; Η συμμετοχή της Κατερίνας Λιόλιου και τα θερμά, γεμάτα νόημα λόγια του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, ο οποίος μίλησε για τη δύναμη της τέχνης και αποκάλεσε τη μουσική προσφορά «ιεραποστολή».

Αυτό ήταν αρκετό για να πιάσουν δουλειά οι γνωστοί-άγνωστοι συντηρητικοί ξερόλες του πληκτρολογίου. Άνθρωποι που κρύβονται πίσω από θρησκευτικούς μανδύες, αλλά οι λέξεις που χρησιμοποιούν στάζουν χολή. Σχόλια γεμάτα εμπάθεια, που αν μη τι άλλο, στερούνται οποιασδήποτε εκκλησιαστικής ευπρέπειας, σεβασμού και —το κυριότερο— χριστιανικής αγάπης.

Γιατί, όμως, τόση οργή; Γιατί στο φτωχό, στενόμυαλο μικρόκοσμο αυτών των κύκλων, στην κυριολεξία δεν μπορεί να χωρέσει μια κοσμική γυναίκα. Μια γυναίκα νέα, λαμπερή, επιτυχημένη και δημόσιο πρόσωπο. Γιατί το απωθημένο τους, το κρυφό τους σύμπλεγμα, είναι ότι θα ήθελαν να βρίσκονται οι ίδιοι στη θέση της Λιόλιου και της κάθε «Λιόλιου», να εισπράττουν την αγάπη και την αποδοχή του κόσμου. Αντ' αυτού, επιλέγουν να πετάξουν λάσπη.

Με ποιο δικαίωμα αυτοί οι κριτές των πάντων θεωρούν ότι γνωρίζουν τι κουβαλάει ο κάθε άνθρωπος στην ψυχή του; Από πού κι ως πού ορίζουν εκείνοι το μέγεθος της πίστης και της εσωτερικής ανάγκης για προσφορά του διπλανού τους; Η Κατερίνα Λιόλιου βγήκε μπροστά, ένωσε τη φωνή της με τα παιδιά της χορωδίας των Εκπαιδευτηρίων της Μητρόπολης, τραγούδησε και βοήθησε να συγκεντρωθούν πόροι για το πολυδιάστατο κοινωνικό έργο της Εκκλησίας. Πληρώνει, όμως, το «τίμημα» του φύλου της και της εξωτερικής της εικόνας, επειδή δεν ταιριάζει στα αναχρονιστικά στερεότυπα κάποιων δογματικών.

Το πιο εξοργιστικό, όμως, είναι το παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες της. Την ώρα που εκείνη προσφέρει αφιλοκερδώς, συγκεκριμένες σελίδες και προφίλ «οικονομάνε» στην κυριολεξία από τα κλικ της οργής, τρέφοντας τον αλγόριθμο με ύβρεις, ανθρωποφαγία και σκοταδισμό.

Η Εκκλησία του Χριστού είναι αγκαλιά, είναι ανοιχτή κοινωνία, είναι το «έρχου και ίδε». Είναι η αγάπη που δεν ξεχωρίζει ρούχα και επαγγελματικές ιδιότητες. Κι όσοι αδυνατούν να το καταλάβουν, ας αναλογιστούν μήπως η δική τους «ευσέβεια» είναι τελικά πιο κούφια από την κοσμικότητα που τόσο λυσσαλέα πολεμούν.

Για όλους αυτούς, λοιπόν, ταιριάζει γάντι ο στίχος: «Θέλω να αγιάσω μα δεν μπορώ, αλήθεια λέω, μα το Θεό...».

Κατερίνα, μην δίνεις σημασία. Ας τους αφιερώσουμε, με όλη μας την αγάπη, την Παγκόσμια Ημέρα του Ψεύτη! Γιατί η δική τους δήθεν ηθική είναι το μεγαλύτερο ψέμα από όλα.

#ΚατερίναΛιόλιου #ΜητροπολίτηςΠειραιώς #ΧριστιανικήΑγάπη #Εκκλησία #Προσφορά #Αλληλεγγύη #Φιλανθρωπία #Ιεραποστολή #Πίστη #ΕκκλησιαστικήΕυπρέπεια