Στο εκκλησάκι του Αγίου Ζωσιμου στη Χαλκιδική

Μπορεί η αδιαφορία μας να κρύψει τον δρόμο προς τον Θεό; Αυτό το οδυνηρό ερώτημα με βασανίζει από σήμερα που βρέθηκα σε ένα χωριό της Χαλκιδικής, λίγες μέρες πριν από την πανήγυρη του Αγίου Ζωσίμου. Εκεί, αντίκρισα μια θλιβερή εικόνα απόλυτης εγκατάλειψης, με το εκκλησάκι του Αγίου να είναι κυριολεκτικά θαμμένο μέσα στα άγρια χόρτα και τα αγκάθια. Η πυκνή βλάστηση είχε πνίξει κάθε πέρασμα, σε σημείο που στάθηκε αδύνατο ακόμη και το να πλησιάσω ή να μπω μέσα για να ανάψω ένα κερί.

Η απογοήτευση μετατράπηκε γρήγορα σε βαθύ πνευματικό προβληματισμό και το μυαλό μου πήγε αμέσως στα λόγια του Χριστού και στην Παραβολή του Σπορέα. Όπως ακριβώς αναφέρεται στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (ιγ΄ 7): «Καὶ ἄλλα ἔπεσεν ἐπὶ τὰς ἀκάνθας, καὶ ἀνέβησαν αἱ ἄκανθαι καὶ ἀπέπνιξαν αὐτά» (Και άλλοι σπόροι έπεσαν ανάμεσα στα αγκάθια, και μεγάλωσαν τα αγκάθια και τους έπνιξαν). Λίγο παρακάτω, στο ίδιο κεφάλαιο (ιγ΄ 22), ο Κύριος ερμηνεύει το χωρίο εξηγώντας ότι: «Ὁ δὲ ἐπὶ τὰς ἀκάνθας σπαρείς, οὗτός ἐστιν ὁ τὸν λόγον ἀκούων, καὶ ἡ μέριμνα τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου συμπνίγει τὸν λόγον, καὶ ἄκαρπος γίνεται» (Εκείνος δε που σπάρθηκε ανάμεσα στα αγκάθια, αυτός είναι που ακούει τον λόγο, αλλά η φροντίδα αυτού του κόσμου και η απάτη του πλούτου συμπνίγει τον λόγο, και αυτός μένει άκαρπος). Όπως ακριβώς τα αγκάθια του αγρού στερούν το φως και πνίγουν τον καλό σπόρο, έτσι και τα ζιζάνια της δικής μας καθημερινότητας —η αδιαφορία, η αμέλεια και ο ωχαδερφισμός— πνίγουν την πνευματική μας κληρονομιά. Αφήσαμε τα χόρτα να κλείσουν την πόρτα του ναού, όπως αφήνουμε τις έγνοιες του κόσμου να κλείσουν την πόρτα της ψυχής μας. Αν δεν μπορούμε να καθαρίσουμε λίγα μέτρα γης γύρω από το σπίτι του Αγίου μας, πώς θα καθαρίσουμε το μέσα μας; Μήπως τελικά τα χόρτα έξω από το εκκλησάκι είναι ο καθρέφτης της δικής μας πνευματικής ξηρασίας και της κακίας των ανθρώπων; Μήπως συνηθίσαμε να τιμούμε τους Αγίους μας μόνο στα λόγια και στα πανηγύρια, ξεχνώντας την έμπρακτη φροντίδα; Ας γίνει αυτή η εικόνα μια αφορμή να «ξεχορταριάσουμε» πρώτα τις καρδιές μας.